Analyse: Alonso, Vettel of is het einde verhaal voor Renault F1?

Analyse: Alonso, Vettel of is het einde verhaal voor Renault F1?

17 mei 2020 – Het 'silly season' in de Formule 1 is in recordtijd losgebarsten. Veel puzzelstukjes zijn alweer op z'n plaats gevallen, maar de recente transfers roepen ook vragen op. De meest prangende van allemaal: wat gaat Renault met diens Formule 1-project doen? GPUpdate.net analyseert de cruciale driesprong waar het Franse merk voor staat.



Geruchten dat Renault de sport verlaat, zingen al langer rond in de Formule 1-paddock. Maar nu is de kwestie relevanter dan ooit. Om te beginnen vanwege de coronacrisis. Alle grote merken moeten iedere euro nog meer dan voorheen omdraaien. Topsportprojecten staan onder druk. Voor merken in de Formule 1 geldt bijvoorbeeld: valt het te rechtvaardigen dat je aan de ene kant werknemers ontslaat, terwijl je aan de andere kant wel geld blijft pompen in de koningsklasse? Die vraag is bij Renault ook onherroepelijk aan de orde. Berichten dat het Franse merk flinke klappen krijgt en met de productie van enkele modellen stopt, vormen het levende bewijs.

Een optelsom: corona, transfers en Concorde Agreement

In de afgelopen weken is daar voor Renault nog een tweede factor bijgekomen: de transfermarkt in de Formule 1. Meer specifiek het vertrek van Daniel Ricciardo naar McLaren. De Australiër werd twee jaar geleden met veel tromgeroffel bij Red Bull weggeplukt en zou dé nieuwe vaandeldrager van Renault worden. Hij moest het team op lange termijn weer tot grote hoogte stuwen. Maar niks daarvan, na een jaartje ploeteren in de middenmoot heeft de man uit Perth het wel weer bekeken. De bankrekening is gespekt, maar dat is het dan ook. In die knalgele bolide valt simpelweg geen eer te behalen, het is en blijft vechten tegen de bierkaai.

Het vertrek van Ricciardo is ontegenzeggelijk een nieuwe streep door de rekening voor Renault. Niet letterlijk maar wel figuurlijk. Het blijkt onder meer uit de vileine reactie van teambaas Cyril Abiteboul. Waar een afzwaaiende piloot in een doorsnee persbericht wordt bedankt voor bewezen diensten, zag de Franse teambaas juist zijn kans schoon om een trap na te geven: "In onze sport en vooral in de huidige situatie zijn wederzijds vertrouwen, eenheid en toewijding meer dan ooit cruciale waarden." Het plotse vertrek van Ricciardo naar McLaren past daar volgens Abiteboul niet bij, hij zou de Fransen laten stikken en dat uitgerekend in deze tijd.

Maar in plaats van te blijven hangen in negativisme kan Renault beter vooruitkijken. De keuze die men nu moet maken, is immers van cruciaal belang. Voor die keuze zijn er grofweg drie opties: stoppen, aanmodderen of doorpakken. De eerste optie spreekt natuurlijk voor zich. In dat scenario zou Renault de sport eind 2020 verlaten. Dat valt om meerdere redenen niet uit te sluiten. Allereerst omdat er nog geen Concorde Agreement is getekend. F1-teams zijn dus niet gebonden, niemand heeft contractuele verplichtingen. De huidige rijderssituatie doet er nog een schepje bovenop. Enkel Esteban Ocon wordt het kind van de rekening, maar die schade valt te overzien. Kort samengevat: de voorwaarden om de Formule 1 geruisloos te verlaten, worden waarschijnlijk niet 'beter' dan aan het eind van 2020. Het vertrek is dus een reëel scenario, maar ook een gitzwart scenario voor de sport. Juist in deze tijd is het immers van levensbelang om de hele boel bij elkaar te houden, een vertrekkend merk zou funest kunnen zijn.

Als Renault toch nog eens over het hart strijkt en de sport trouw blijft, dan blijven er nog twee opties over. Om te beginnen: aanmodderen. Dat zou betekenen wel doorgaan in de Formule 1, maar op een manier die het moederbedrijf relatief weinig geld kost. Onder deze categorie valt bijvoorbeeld een F1-terugkeer van Nico Hülkenberg te scharen. De coureur uit Emmerik is in F1-termen geen grootverdiener, staat te springen om terug te keren en is bovenal een gedegen kracht. Je valt er dus nooit een buil aan, solide is het codewoord. Een promotie van F2-coureur Guanyu Zhou zou je ook aanmodderen kunnen noemen. Zo'n zet valt – hoe gek ook vanuit sportief oogpunt – niet uit te sluiten. Een Chinese coureur is Renault vanuit marketingoverwegingen namelijk zeer veel waard. In dat geval blijft Renault wel behouden voor de koningsklasse, maar komt er sportief gezien weinig schot in de zaak. Het zou enkel een soort gulden middenweg zijn voor Renault en F1.

Wil men in de buidel tasten voor een kampioen: Alonso of Vettel?

Dat brengt ons automatisch bij het derde scenario: een keer goed doorpakken. Dit betekent dat Renault nog eenmaal alles op alles zet om de tot dusver halfbakken F1-terugkeer tot een succes te maken. En om alle loze woorden van Abiteboul nog wat inhoud te geven. Omdat diezelfde Abiteboul nog geen glorieus leider is gebleken en niemand Renault momenteel in de goede richting kan sturen, heeft het merk behoefte aan een coureur die de boel op sleeptouw neemt. Zoals ene Schumacher dat bij Ferrari deed, al was de entourage destijds wel beter dan bij het huidige Renault.

Maar goed doorpakken zou in dit geval betekenen: een ervaren coureur van naam en faam aantrekken. Daarvoor liggen er vanuit Renault gezien twee namen voor de hand, te beginnen met een naam die eigenlijk altijd terugkomt: Fernando Alonso. De man heeft een schat aan ervaring, een verleden bij Renault en nog voldoende motivatie om terug te keren. Bovendien staan zijn stuurmanskunsten buiten kijf, hij is en blijft een kampioen. Nadeel is alleen dat Alonso op vele plaatsen een spoor van vernieling heeft achtergelaten. Hij is politiek zeer bedreven en staat daardoor niet te boek als verbinder. Leuk voor de korte termijn, maar link voor de toekomst. Zo'n stap zou evengoed nieuwe onrust kunnen brengen en daar zit Renault niet op te wachten. PR-technisch is zijn komst briljant, maar sportieve garanties zijn er - zeker voor de langere termijn - niet.

Dat brengt ons bij de tweede naam, een man die meer als verbinder en bouwer kan worden gezien: Sebastian Vettel. Zijn persoonlijke fouten daargelaten, heeft hij Ferrari in de eerste jaren wel deels op het juiste spoor geholpen. Hij heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van Ferrari in het hybride tijdperk, dat voor de Italianen pover (lees: ronduit slecht) begon. Of het nou Kimi Raikkonen of Charles Leclerc is, wie je het ook vraagt, iedereen die met Vettel heeft samengewerkt zal beamen: zijn werkethiek is indrukwekkend en zijn technische feedback zeer waardevol om een formatie verder te helpen. Vettel zou in zijn nadagen dus nog 'even' een solide basis kunnen leggen bij Renault, als een soort laatste kunstje na het ietwat roemloze Ferrari-afscheid.

Dat laatste roept echter twee vragen op. Allereerst: wil Vettel dat zelf nog wel? Want hoe leuk het ook klinkt, winnen zit er niet in. Werken bij Renault betekent namelijk een confrontatie met de harde realiteit, ploeteren. Het valt te betwijfelen of een kampioen als Vettel daar nog zin in heeft. Een tweede vraag heeft betrekking op de coronacrisis. Want voor Vettel zal Renault zeer diep in de buidel moeten tasten. Omdat het sportieve plaatje niet rooskleurig is, zijn er pegels nodig om het totaalpakket aantrekkelijk te maken. En juist daar wringt de schoen. Want hebben we aan het begin niet geconstateerd dat Renault een behoorlijke knauw krijgt in deze coronatijd? Dus valt zo'n enorme smak geld uitgeven om het F1-project te redden dan wel te rechtvaardigen? Het valt zeer te bezien, want de implicaties zijn aan alle kanten enorm. Juist door die laatste vaststelling is één ding al wel zeker: de keuze die Renault nu moet maken, gaat voor alle partijen echt cruciaal worden. Komt er nog een alles-of-niets poging met een grote kampioen of vertrekt men met de staart tussen de benen? Een bijna duivels dilemma, ga er maar aan staan. Bon chance Cyril.

Door: Ronald Vording


gerelateerd

Reacties

Meer nieuws

  1. woensdag 27 mei 2020

  2. dinsdag 26 mei 2020

  3. maandag 25 mei 2020